فصلی نو-علی پردل نژاد

عدالت اجتماعی یکی از دلالت‌های مفهوم عدالت است که منظور از آن تخصیص «منصفانه ی» منابع در یک جامعه است.
به این معنا قانون باید به سطح قابل قبولی از عدالت واقعی و رسمی دست یابد و باید توزیع منصفانه منابع و برابر فرصت‌ها را تضمین کند.
دونگاه توسعه محور و عدالت محور شبیه خطوط موازی هستند که هرگز به هم نمی رسند، نگاه توسعه محور دقیقا همان نگاه تکنوکرات هاست که از دوران کارگزاران آغاز و شعارشان این بود که کشور باید توسعه پیداکند، حتی اگر مردم در زیر شنیهای ماشین توسعه له شوند اما بر عکس این نگاه نگاه عدالت محور می باشد که همواره چه در انتخابات مجلس یا ریاست جمهوری کاندیدای جریان انقلابی در گفتار و عمل دم از آن می زنند، نگاه عدالت محور هست که بر این باورند، اگر قرار است بر سر سفره جمهوری اسلامی باشیم باید سهم یکسانی وجود داشته و برای مثال همان خدماتی که در پایتخت وجود دارد، در آخرین نقطه استان کهگیلویه و بویراحمد نیز باید وجود داشته و همه مردم از خدمات یکسانی برخوردار باشند. با این نگاه هست که می توانیم دم از انقلاب و انقلابی گری بزنیم، پارادایمی که چتر گسترده ای داشته و در برابر مستضعفین عالم سرتعظیم فرود آورده و گردنِ گردن کشان را خواهد شکست، این گردن کشان می توانند زورگویانی باشند که با نگاه اومانیستی امپریال به دنبال له کردن ضعیفان و مظلومان باشند و یا می توانند کسانی باشند که با زر و زور و تزویر ازپتروشیمی دشت سقاوه گرفته تا استخدام فامیل و بستگان خود در ادارات به دنبال له کردن مردم باشند و حتی می تواند کسانی باشند که برای گرم کردن تنور انتخابات یدطولایی داشته و به راحتی در مصاحبه های خود از این سخن می گویند که اگر پیروز شوند فامیل و بستگان آنها باید به نام و نان برسند، واقعیت این است که ۸ سال گذشته شهر و دیارمان رنگ عدالت به خود ندیده و اکنون راهی جز رسیدن به عدالت اجتماعی نداریم و انتخاب این راه به انتخاب نماینده ای بستگی دارد که در گفتار و کردار علَم عدالت اجتماعی را به دوش می کشد، قطعا با انتخاب حاج نادر منتظریان نماینده گفتمان انقلاب اسلامی رسیدن به این خواسته نزدیک است.

علی پردل نژاد- دانشجوی حقوق عمومی

هنوز دیدگاهی ثبت نشده است

      رفتن به نوار ابزار